Բանաստեղծություններ (վերլուծություն)

Ես իմ անուշ Հայաստանի

Չարենցն այս բանաստեղծությամբ ցույց է տալիս, թե որքան է սիրում նա Հայաստանը։ Նա ասում է, որ սիրում Հայաստանի արևահամ բառը, հին սազի ողբանվագ, լացակումած լարը, ծաղիկների ու վարդերի բույրը, անգամ  նաիրյան աղջիկների հեզաճկուն պարը։ Նա սիրում էր մուգ երկինքը, ջինջ ջրերը, լիճը, ամռան արևը և ձմեռվա բուքը։ Ասում էր, որ ուր էլ լինի չի մոռանա մեր ողբաձայն երգերը, մեր գրերը։ Չարենցն ասում է, որ իր սրտի համար ոչ մի այլ հեքիաթ չկա, Մասիսի պես ճերմակ գագաթ չկա ու որ նա շատ է սիրում Մասիսը։

 

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s